پنج‌شنبه 10 خرداد 1403
1974 C- Denver - Newspapers - D.P. News office Bob Seaman - far right in doorway Steve Larson - right of Bob Seaman in profile Don Davis - right of Larson - wearing glasses Chuck Green - next to Davis - in profile and seated "Cap'n Billy" William G. Myers - Center of room by the "up and coming" sign front view, wearing glasses Chuck Green City editor Denver Post newsroom City desk reporters 650 15th Street, Denver, Colorado newspaper Archiveblog

دو روز قبل از آنکه محمدرضا پهلوی و فرح دیبا برای همیشه ایران را ترک کنند، غلامحسین صالحیار سردبیر روزنامه اطلاعات، عباس مژده‌بخش رییس شعبه صفحه‌بندی و مسوول آرایش صفحه اول روزنامه را به خلوتی کشاند و روی یک تکه کاغذ کوچک، یک تیتر دو کلمه‌ای را نوشت: «شاه رفت»؛ و در واکنش به چشمان متعجب مژده‌بخش گفت: «می‌توانی این دو کلمه را با آگران طوری بزرگ کنی که تمام عرض بالای صفحه اول را بپوشاند؟»

روز 26 دی‌ماه دو روزنامه بزرگ کشور، کیهان و اطلاعات، هر دو با این تیتر مشترک منتشر شدند. آن هم در حالی که تا روز قبل هم هیچ روزنامه‌ای از فعل مفرد برای شاه استفاده نمی‌کرد. حتی کسی او را در رسانه‌های رسمی «شاه» خطاب نمی‌کرد و به کمتر از اعلیحضرت یا شاهنشاه آریامهر رضایت داده نمی‌شد. اما قصۀ دوکلمه‌ای به نویسندگی مشترک غلامحسین صالحیار در اطلاعات و رحمان هاتفی در کیهان، پیام‌های روایی بسیار عظیمی داشت: «بساط سلطنت 2500 ساله برچیده شد.» روایتی که احتمالا گوگل از آن چیزی نمی‌فهمد.

روزگاری بسیاری از کسانی که به عشق روزنامه‌نگار شدن به تحریریه قدم می‌گذاشتند، باید توانایی خود را در نوشتن اثبات می‌کردند. روزنامه‌نگار باید قصه‌گوی قهاری می‌بود که ادبیات می‌دانست و به تاثیر تک‌تک کلماتش بر مخاطب اندیشیده بود. به جز محتوای خود مطالب، نوشتن تیتر جذاب برای یک گزارش یا گفتگو، مسئولیت سنگینی بود که بعضی وقت‌ها شانه‌های روزنامه‌نگار توانش را نداشت و مسئولیت آن به شورای سردبیری -که جمعی از غول‌های روزنامه‌نگاری در آن نشسته بودند- منتقل می‌شد. همه ما توی حیاط تحریریه با روزنامه‌نگار کهنه‌کاری همکلام شده‌ایم که خاطره پاره شدن گزارشش توسط سردبیر را در دوران شروع کاری‌اش برایمان تعریف کرده است.

بیشتر بخوانید  همه خبرنگاران می‌توانند از بیمه پایه و بیمه تکمیلی برخوردار شوند

حالا جای لید را فیلد خلاصه مطلب گرفته و برای نوشتن مطالبی که به مذاق گوگل خوش بیاید، باید حتما حواستان به تگ‌های h1 تا h6 باشد. توانمندی بیان روایت‌های روزنامه‌نگارانه جای خود را به توانمندی‌ کار کردن با پنل وردپرس داده و بجای اتاق تیتر، افزونۀ سئو به شما برای بیشتر دیده شدن تیتر کمک خواهد کرد.

این روزها طولانی بودن تیتر در سایت خبری منافاتی با اصول روزنامه‌نگاری حرفه‌ای ندارد. حتی می‌توانی تیترهایت را با اسلش از هم جدا کنی و کلمات کلیدی را بچپانی توی تیتر اصلی و سرمست بشوی از اینکه گوگل وقتی تگ h1 را می‌خواند همه آن چیزی را که می‌خواهی پایش کرده است و دل خوش کنی به اعداد کانتر کنار مطلب.

تیتر هفت خطی در سایت معاون اول رئیس‌جمهوری

اگر زمانی معیار روزنامه‌نگاری را استانداردهای روزنامه‌نگاری و توانمندی نگارنده در نوشتن به فارسی تعیین می‌کرد، امروز اما دانستن تکنیک‌های فنی در اولویت است. اگر زمانی خوانده شدن یک مطلب و اثربخشی آن بر مخاطب دغدغه نویسنده بود، امروز تعداد بازدیدکننده یکتا دغدغه رسانه است. صف مقابل دکه روزنامه‌فروشی برای خرید یک نسخه روزنامه حالا جایش را به صفحه اول گوگل داده و فارغ از اینکه چه محتوایی تولید شده، قرار گرفتن در ویترین گوگل است که باعث می‌شود تا رسانه‌ای دیده شود. در واقع گوگل است که به نگارنده می‌گوید چگونه بنویسد، با چه ادبیاتی بنویسد، چه کلماتی را در متن بگنجاند و چه شیوه نگارشی را انتخاب کند.

در چنین وضعیتی هنوز هستند روزنامه‌نگارانی که برای مخاطب و احترام به ذات سخن می‌نویسند. امضایشان چه پای نوشته‌شان باشد یا نباشد، می‌توان هنرنمایی‌شان را در متن دید. در چنین روزگاری باید به احترامشان کلاه از سر برداشت. حتی اگر گوگل زبان آن‌ها را نفهمد.

بیشتر بخوانید  برگزاری وبینار هوش مصنوعی، آینده روزنامه‌نگاری و تولید محتوا
Picture of روشن نوروزی
روشن نوروزی
کارشناس ارشد ارتباطات
Picture of روشن نوروزی
روشن نوروزی
کارشناس ارشد ارتباطات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *