برای او متن، فقط مقالهٔ علمی یا سرمقاله نبود؛ شعار روی دیوار، تبلیغ تلویزیونی، تیتراژ سریال یا شوخیِ فلان مجری، همه مادهٔ خامِ گفت‌وگو بودند. ما که عادت داشتیم چیزی را که نمی‌فهمیم حفظ کنیم، همان اوایلِ گفت‌وگو با تژا این مکانیسم دفاعی را از دست دادیم. می‌گفت: «حق داری نفهمی. ولی حق نداری نفهمیده، تکرار کنی.»