این متن بخشی از یک پروندهٔ ویژه دربارهٔ نسبتِ هوش مصنوعی و روزنامهنگاری است؛ مجموعهای از مقالهها و گزارشها که بهجای داوری شتابزده، تلاش میکند با روایتهای واقعی، تجربههای میدانی
این متن بخشی از یک پروندهٔ ویژه دربارهٔ نسبتِ هوش مصنوعی و روزنامهنگاری است؛ مجموعهای از مقالهها و گزارشها که بهجای داوری شتابزده، تلاش میکند با روایتهای واقعی، تجربههای میدانی
این متن بخشی از یک پروندهٔ ویژه دربارهٔ نسبتِ هوش مصنوعی و روزنامهنگاری است؛ مجموعهای از مقالهها و گزارشها که بهجای داوری شتابزده، تلاش میکند با روایتهای واقعی، تجربههای میدانی
این متن بخشی از یک پروندهٔ ویژه دربارهٔ نسبتِ هوش مصنوعی و روزنامهنگاری است؛ مجموعهای از مقالهها و گزارشها که بهجای داوری شتابزده، تلاش میکند با روایتهای واقعی، تجربههای میدانی
پیشرفت شتابان هوش مصنوعی، شیوهٔ کار روزنامهنگاران را تغییر داده است. خبرنگاران، سردبیران، مدیران رسانه و دیگر فعالان این صنعت، تجربهها و توصیههای خود را دربارهٔ چگونگی مواجهه با این
چند وقت پیش، مشغول خواندن پروندهٔ ویژهای از کلمبیا ژورنالیسم ریویو[1] دربارهٔ هوش مصنوعی و رسانه بودم. از آن پروندههایی که قرار نیست نسخه بپیچد یا تکلیف همهچیز را روشن
چندی پیش «شهرام ایزدی»، مدیر محصول و پلتفرم واقعیت توسعهیافته (Extended Reality یا XR) اندروید، در یک نشست تدتاک، از توانمندیهای عینکهای هوشمند گوگل گفت. عینکهایی که شاید در نگاه
در سال ۱۹۴۲، آیزاک آسیموف نویسندۀ نامدار علمیتخیلی در داستان کوتاه «دور سرگردانی» (Runaround) برای نخستین بار از مجموعه قوانینی رونمایی کرد که بعدها به «قوانین سهگانۀ رباتیک» شهره شدند.
در دنیای هوش مصنوعی که تاکنون تحت سلطۀ شرکتهای آمریکایی مانند OpenAI، Google DeepMind و Meta بوده است، ورود یک بازیگر جدید از چین با مدلی قدرتمند و متنباز، تعادل
چگونه میتوان چالشهای پذیرش هوش مصنوعی در تیمهای ارتباطی را مدیریت کرد و تصمیمات آگاهانهای دربارۀ ابزارهای هوش مصنوعی مناسب برای موفقیت سازمان گرفت؟ با ادامۀ تأثیرگذاری هوش مصنوعی بر
