این متن بخشی از یک پروندهٔ ویژه دربارهٔ نسبتِ هوش مصنوعی و روزنامهنگاری است؛ مجموعهای از مقالهها و گزارشها که بهجای داوری شتابزده، تلاش میکند با روایتهای واقعی، تجربههای میدانی
این متن بخشی از یک پروندهٔ ویژه دربارهٔ نسبتِ هوش مصنوعی و روزنامهنگاری است؛ مجموعهای از مقالهها و گزارشها که بهجای داوری شتابزده، تلاش میکند با روایتهای واقعی، تجربههای میدانی
این متن بخشی از یک پروندهٔ ویژه دربارهٔ نسبتِ هوش مصنوعی و روزنامهنگاری است؛ مجموعهای از مقالهها و گزارشها که بهجای داوری شتابزده، تلاش میکند با روایتهای واقعی، تجربههای میدانی
چند وقت پیش، مشغول خواندن پروندهٔ ویژهای از کلمبیا ژورنالیسم ریویو[1] دربارهٔ هوش مصنوعی و رسانه بودم. از آن پروندههایی که قرار نیست نسخه بپیچد یا تکلیف همهچیز را روشن
چندی پیش «شهرام ایزدی»، مدیر محصول و پلتفرم واقعیت توسعهیافته (Extended Reality یا XR) اندروید، در یک نشست تدتاک، از توانمندیهای عینکهای هوشمند گوگل گفت. عینکهایی که شاید در نگاه
در سال ۱۹۴۲، آیزاک آسیموف نویسندۀ نامدار علمیتخیلی در داستان کوتاه «دور سرگردانی» (Runaround) برای نخستین بار از مجموعه قوانینی رونمایی کرد که بعدها به «قوانین سهگانۀ رباتیک» شهره شدند.
گوگل با معرفی مدلهای جدید خانوادۀ هوش مصنوعی PaliGemma 2، بحثهای گستردهای را در جامعۀ هوش مصنوعی به راه انداخته است. این مدلها که توانایی تجزیهوتحلیل تصاویر را دارند، میتوانند
صنعت صدای مصنوعی در سالهای اخیر با پیشرفتهای شگرف در فناوریهای هوش مصنوعی و یادگیری ماشین تحولات قابلتوجهی را تجربه کرده است. صداهای تولیدشده توسط سیستمهای هوش مصنوعی، که زمانی
من علی شاکر هستم؛ روزنامهنگار و پژوهشگر هوش مصنوعی که میخواهم در این سلسله یادداشتها در درجۀ نخست دربارۀ اصول کاربرد هوش مصنوعی در رسانه بیشتر بدانم و بخوانم و
چتبات هوش مصنوعی جمنای (Gemini) گوگل، به یک کاربر گفته است «لطفاً بمیر». این پاسخ نگرانیهایی را در رابطه با فلسفۀ یادگیری عمیق، بهویژه مسئلۀ «جعبۀ سیاه»، برجسته میکند. قصه
