چند وقت پیش، مشغول خواندن پروندهٔ ویژهای از کلمبیا ژورنالیسم ریویو[1] دربارهٔ هوش مصنوعی و رسانه بودم. از آن پروندههایی که قرار نیست نسخه بپیچد یا تکلیف همهچیز را روشن
شرکت صنایع تولیدی کروز، یکی از مهمترین مجموعههای قطعهسازی کشور، با انتشار گزارش سال ۱۴۰۳ کروز، تصویری کمتر دیدهشده از عملکرد خود ارائه داده است؛ گزارشی که از گسترهٔ فعالیت
سالهای نهچندان دور، تصویر آشنای سفر در ایران با صحنهای آغاز میشد که حالا بیشتر شبیه خاطره است: رسیدن به شمال یا جنوب، ایستادن ماشینها در میدانهای ورودی و مردانی
چهارده سال از تولد مایکت میگذرد؛ پلتفرمی که در سال ۱۳۹۰ پا گرفت تا به کاربران ایرانی امکان دسترسی به بازیها و برنامههای اندرویدی را بدهد. حالا مایکت در گزارش
در دنیایی که هر روز میلیاردها محتوا در فضای آنلاین منتشر میشود، تنها آن رسانهای میتواند ماندگار بماند که نهتنها شنیده شود، بلکه اعتماد مخاطب را نیز جلب کند. سئو
سومین گزارش جامع روابطعمومی تریبون با مشارکت گستردۀ متخصصان ایرانی، تصویری از وضعیت این حرفه در سال ۱۴۰۳ ترسیم کرده است؛ تصویری که هم نشانههای رشد را نشان میدهد و
تحول دیجیتال در دهۀ اخیر، ماهیت روابطعمومی را دگرگون کرده است. از پایش رسانهها گرفته تا مدیریت بحران، از تحلیل احساسات مخاطبان تا تولید محتوای خبری، هوش مصنوعی (AI) در
رفتار آشنای سازمانها در اقتصادهای بحرانزده، حرکت به سمت تصمیمهای کوتاهمدت است. فشار برای بقا، کمبود منابع و آیندهای نامطمئن باعث میشود مدیران بیش از هر چیز بر رشد سریع
خواندن «دستورالعمل استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در پژوهش» بنیاد ملی علم ایران، حسی دوگانه را القا میکند. از یک سو، با سندی مواجهیم که همچون یک نقشه مهندسی دقیق،
«بازاریابی تأثیرگذار» یا همان «اینفلوئنسر مارکتینگ» طی چند سال اخیر به یکی از پرنفوذترین شیوههای تبلیغات و ارتباطات تبدیل شده است. نسلهای جوان، بهویژه نسل زد، به توصیههای افراد اثرگذار
