نشریه بریتانیایی «نانلیگ پیپر» با ۲۷ سال سابقه و فروش سالانهٔ ۸۰۰ هزار نسخه، الگویی موفق از پایداری مطبوعات چاپی در عصر دیجیتال است. این رسانه با تمرکز بر سطوح پایین هرم فوتبال و بهرهگیری از روزنامهنگاری جامعهمحور، ثابت میکند که «تخصصیسازی افراطی» و پیوند عمیق با مخاطب، کلید نجات رسانههای مستقل در دوران زوال مطبوعات سنتی است.
دایان شوارتز، مدیرعامل «ریگان کامیونیکیشنز»، این روزها بیش از هر چیز با هوش مصنوعی و مرزهای تازهٔ فناوری مأنوس است؛ دغدغهای که انجمن روابطعمومی آمریکا (PRSA) را واداشت تا نخستین «جایزهٔ زنان تأثیرگذار در نوآوری هوش مصنوعی و فناوری ارتباطات» را به او پیشکش کند. شوارتز در حاشیهٔ این رویداد، نگاهی عمیق به آیندهٔ صنعت ارتباطات انداخت و چشمانداز خیرهکنندهای را پیشروی متخصصانی ترسیم کرد که زبان مشترک کسبوکار را بیاموزند؛ متخصصانی که میتوانند گزینههای جدی تصدی کرسی مدیریتعامل در سازمانها باشند.
در شرایطی که رابطهٔ صنعت فناوری و مطبوعات رو به وخامت گذاشته، با استیون لِوی تماس گرفتم تا از زاویهٔ دید او، بهعنوان روزنامهنگاری که بیش از چهار دهه حوزهٔ فناوری را پوشش داده، بپرسم اوضاع را چطور میبیند. او طوفانهای زیادی را پشت سر گذاشته است. روزنامهنگاران چطور میتوانند از طوفانهای پیشِ رو جان سالم به در ببرند؟ این گفتوگو برای اختصار و شفافیت ویرایش شده است.
وقتی تلویزیون هوشمند بیکار میماند، معمولاً یک محافظ صفحه روی نمایشگر ظاهر میشود. برای بیشتر کاربران، این تصویر چیزی جز یک قابلیت ساده نیست. اما روکو، شرکت آمریکایی فعال در حوزهٔ پخش آنلاین، توانسته همین قابلیت ساده را به یکی از مهمترین داراییهای برند خود تبدیل کند.
انتشار همزمان چند ترجمهٔ فارسی از رمان تازهٔ هاروکی موراکامی، مجموعهای از مسائل مهمتر را پیش روی ما میگذارد: مسئلهٔ اخلاق حرفهای، اعتبارسنجی، شفافیت، نقش هوش مصنوعی، مسئولیت مترجم، اقتصاد بازار نشر و البته ماهیت ارتباط و ترجمه.
در دنیای مدیریت امروز، نرخ مشارکت کارکنان روی کاغذ اغلب با اعدادی گزارش میشود که در نگاه اول، مطلوب به نظر میرسند. اما این شاخصهای کلی، هرگز برای کشف حقایقِ پنهان زیر پوست سازمان طراحی نشدهاند؛ حقایقی مانند بیاعتمادی نسبت به پیامهای مدیریتی، چرخههای بازخوردی که در میانهٔ راه متوقف میشوند و فشار مضاعف بر کارشناسان ارتباطات داخلی که موظفاند با منابعی محدود، انسجام فرهنگی را در سازمان حفظ کنند.
این مطلب، بخش چهارم و پایانی از روایت چهار قسمتی نادر داوودی دربارهی سرگذشت مجلهی «تماشاگران» است؛ روایتی که در آن، بنیانگذار این نشریه با نگاهی به گذشته، فراز و
این مطلب، بخش سوم از روایت چهار قسمتی نادر داوودی دربارهی سرگذشت مجلهی «تماشاگران» است؛ روایتی که در آن، بنیانگذار این نشریه با نگاهی به گذشته، فراز و فرودهای یک تجربهی مستقل مطبوعاتی را بازخوانی میکند. پس از آنکه در بخشهای پیشین از تولد این رؤیا و آزمونهای اولیهاش سخن گفتیم، در این قسمت به تلاش برای گذار از فردیت به نهاد و سپردن مجله به نسلی تازه میپردازیم.
این مطلب، بخش دوم از روایت چهار قسمتی نادر داوودی دربارهی سرگذشت مجلهی «تماشاگران» است؛ روایتی که در آن، بنیانگذار این نشریه با نگاهی به گذشته، فراز و فرودهای یک تجربهی مستقل مطبوعاتی را بازخوانی میکند. پس از آنکه در بخش نخست از تولد این رؤیا و چالشهای شمارهی نخست گفتیم، در این قسمت به آغاز بازاندیشی میپردازیم.
این مطلب، بخش نخست از روایت چهار قسمتی نادر داوودی دربارهی سرگذشت مجلهی «تماشاگران» است؛ روایتی که در آن، بنیانگذار این نشریه با نگاهی به گذشته، فراز و فرودهای یک تجربهی مستقل مطبوعاتی را بازخوانی میکند. در این بخش، به لحظهی تولد این رؤیا و چالشهای شمارهی نخست میپردازیم؛ شمارهای که در تیرماه ۱۳۷۱ منتشر شد و با همهی خامیاش، مسیر آینده را پیشاپیش ترسیم کرده بود.
